ekseriyetle

Impressionist Jim Meskimen Does Shakespeare in Celebrity Voices

2011-08-10T00:27:00.000+03:00

Game of Thrones RPG

2011-08-05T13:24:00.002+03:00

I’m faster than my PC

2011-07-30T08:15:00.000+03:00

[Via]

Batmath

2011-07-30T06:31:00.001+03:00

[Via]

Evolution of Warner Bros. Logo In Harry Potter

2011-07-21T03:51:00.001+03:00

[Via]

I AM 8-Bit

2011-07-20T17:32:00.002+03:00

[Via]

Game of Thrones Violin Cover

2011-07-11T22:24:00.001+03:00

Tron Legacy 8 bit Extended Version

2011-07-11T22:22:00.000+03:00

Walking Dead Cake

2011-07-09T22:30:00.001+03:00

[Via]

Comic Book Pixel Posters

2011-05-04T18:57:00.002+03:00

[Via]

Shaun of the Dead - Done in 60 Seconds

2011-04-15T22:47:00.000+03:00

Game Deaths

2011-04-07T21:55:00.000+03:00

Müzik Video: Fenech-Soler, TV on the Radio, Ra Ra Riot, Frankie & The Heartstrings

2011-03-29T12:05:00.000+03:00

Fenech-Soler - Stop and Stare

TV on the Radio - Will Do

Ra Ra Riot - Too Dramatic

Frankie & The Heartstrings - Hunger

[the films of] David Fincher

2011-03-28T20:53:00.001+03:00

Movie Titles in Movies

2011-03-26T12:42:00.000+02:00

Badminton Jedi

2011-03-25T05:25:00.001+02:00

Misfits as Skins

2011-03-17T01:44:00.001+02:00

Yeni Albüm: The Strokes - Angles

2011-03-15T17:20:00.000+02:00

Bir zamanlar. Üşengeçliğimin tavan yapmadığı ve belli uzunlukta bir şeyler yazmaktan acayip keyif aldığım dönemlerde, kendi çapımda bir Top 3 serim vardı blogda. En sevdiğim, o sıralar yoğunlaştığım grup veya şarkıcıların yazıya başladığım an içimden gelen üç şarkısından bahsediyordum. Fakat benim gibi müzik konusunda aç gözlü bir adam seriyi üç şarkıyla kısıtlamanın zorluğunu çok geçmeden fark etmiş, bir süre sonra hiçbir Top 3'e üç şarkı sıkıştıramaz olmuştum. Hatta üç şarkı yerine üç albüm seçtiğim bile olmuştu. Bu seriyi de o üç albümlük istisnayı yaptığım grup olan Radiohead'in yeni albümünden sonra başlatacaktım ancak denk getiremedim bir türlü. Delicesine heyecanlanacağım ve hakkında birkaç cümle konuşabileceğim bir dahaki albümde başlayayım diye düşünmekteyken o albüm aniden geliverdi. The Strokes'un Angles'ı.

Grubun ilk albümü Is This It sonraki iki albüme nazaran daha çok sevilse de ben o iki albümü daha çok tutuyorum. Julian Casablancas'ın vokallerinin biraz daha ön plana çıktığı ve hatta kısım kısım rahatsız ettiği, gitarların ise sertleşip post-punk öğeleri bulunduruğu albümler. Room on Fire'ın ilk dört şarkısı efsanedir mesela bence. Ya da şöyle diyeyim, asıl akılda kalan şarkılar bu albümlerde kanımca. Yine de genel kaliteye bakarsak First Impressions Of Earth'ü son sıraya koyarım.

Angles'da ise ne tür ararsak var sanki. Önceki üç albümün on şarkılık bir özeti gibi ama çok daha eğlenceli şarkılarla. Açılıştaki Machu Picchu ve ardından gelen bu albümün "Reptilia"sı Under Cover Of Darkness ayrı ayrı nefisler. Tempo Two Kind of Happiness'la biraz düşse de You're so Right ile grubun apayrı bir yönünü görüyoruz. Şarkıda bâriz bir şekilde geçtiğimiz yıla damga vuran gruplardan These New Puritans tadı var. Çok hoş bir şekilde hem de. Beşinci şarkı Taken For a Fool ise değeri zamanla anlaşılacak şarkılardan biri gibi gözüküyor. Olası bir kliple Under Cover of Darkness etkisi yaratabilir.

Albüm tam yarısında birden bire değişiyor sanki. Biraz daha uysallaşıyor, duygusallaşıyor. Is This It tadı da burada başlıyor bence. Games ve Call Me Back basit ama güzel şarkılar. Gratisfaction ve Metabolism'le tekrardan hafifçe hareketlenilse de kapanış şarkısı olduğu her hâlinden belli olan Life Is Simple In The Moonlight, albümün dört dakika üzerindeki tek şarkısı ünvanını taşımasına rağmen insanı hiçbir şekilde yormadan sonlandırıyor macerayı.

Büyük bir heyecanla seri başlatıp devamını getirmeme huyumu bilenler ve bu yazıyı buraya kadar okuyabilenleri cân-ı gönülden sevdiğimi bilin öncelikle. Yılda iki-üç tane, o da kendi çapında albüm kritiği yaptığım her hâlimden belli olsa gerek. Bu yüzden yukarıda yazılan ne varsa unutup sadece güzel bir albüm dinlemek istiyorsanız hiç düşünmeden albümü indiriniz diyorum. Ya da indirmeyin resmi siteden dinleyip imkanınız varsa da 18 Mart'tan sonra orijinalini satın alın. Böyle güzel müzikler yapılabildiği için bile insanlığın iyi bir şey olduğuna inanıyorum bazen. Ama bazen. Ender. Nâdir. Seyrek. Görüşürüz.

Wile E. Coyote in "127 Hours"

2011-03-15T13:45:00.000+02:00

&amp;lt;br&amp;gt;&amp;lt;/div&amp;gt;

Gareth Bale Animation. Tottenham vs Inter Milan

2011-03-13T22:50:00.000+02:00

Inception: Done in 60 Seconds

2011-03-13T18:48:00.000+02:00

NBA Players vs. EPL Players

2011-03-13T00:07:00.002+02:00

Geekweek'te güzel bir eşleştirme yapılmış NBA oyuncuları ile İngiltere Premier Lig futbolcuları arasında. Arasında katılmadıklarım var ama bütünlüğü bozmamak adına olduğu gibi alacağım listeyi burayı. Hem zaten genel olarak hep güzel kıyaslamalar yapılmış. Buyursunlar.

Kevin Durant vs. Gareth Bale : Gayet yerinde bir eşleştirme. İkisi de takımlarının bulundukları yerine göre verebilecekleri en iyi performansı sergiliyorlar. Durant'in iki yıldır sayı krallığındaki dominantlığı, Bale'in ise dünyanın en iyi sağ beki olarak gösterilen Maicon başta olmak üzere önüne gelen sağ kanat savunucusunu bertaraf etmesi, üstüne bir de takımının forvetleri kadar gol atması bu kıyaslamayı doğrular nitelikte. Sağ beki dağıtma konusu açılınca belirtmemek olmaz; Uğur Boral, Dani Alves'i perişan etmişti Zico zamanında hatırlayacaksınız.

LeBron James vs. Fernando Torres : Bu ve bundan sonraki kıyaslamaya tam katılmıyorum ama bu maddeyi doğrulayacak iki büyük olay var elimizde. LeBron James'in sene başında daha büyük başarılar için Cleveland'ı bırakıp Miami'ye geçmesi ve Fernando Torres'in devre arasında "kupa ve kupalar kazanabilmek" için Liverpool'dan Chelsea'ye transfer olması. Yetenek konusunda ikisi de sorgulanmaz fakat Torres'in kariyeri boyunca istikrar sorun olmuştur. Nitekim Chelsea'ye transfer olduğundan beri golü yok. Biz Liverpoollular gülüyoruz elbette bu duruma, her ne kadar Torres'i sevsek de. İstikrar konusu eşleştirmeyi tam doğrulamayan ilk faktör bence. Diğeri ise sevilme meselesi bence. Torres genel olarak sevilen bir oyuncu ama King James'in sevmeyeni bir hâyli fazla.

Kobe Bryant vs. Ryan Giggs : Kariyer bakımından çok doğru bir kıyaslama. İkisi de profesyonel spor hayatlarının tamamını aynı takımda geçirdiler. Müthiş istatistiklere sahipler. Saygı duymamak elde değil. Ama... Gel gelelim Kobe'yi ne kadar seven varsa, bir o kadar da sevmeyen var. Birçok polemik ve olayını hatırlıyoruz. Ancak Giggs'le ilgili en ufak bir kötü söz duymadım hayatımda. Onca senedir bir skandalını hatırlamıyorum futbol ve günlük hayatında. Böyle bir adam Giggs. Hatta belki de böyle sade ve düzgün bir sporcu olduğu için yeteri kadar adı geçmiyor orda burda. Atıyorum sadece beş sezon ManU'da yer almış Cantona mı konuşulur bundan çok uzun süreler sonra, yoksa 1990 senesinden beri bu takımda bulunan ve her senesinda gol atabilmiş Giggs mi? Büyük ihtimalle Cantona. Ama benim spor anlayışım Giggs gibilerden yana. Özetle, Giggs'in kariyeriyle Cantona'nın ünü birleşirse anca Kobe ile böyle bir kıyaslama yapılabileceği kanısındayım. Tabii Cantona ile Kobe'nin vukuatlarını birebir tutuyor değilim. Cantona ayrı bir kafada. Anladınız siz beni.

Blake Griffin vs. Javier Hernandez : Bu da ilk eşleşme gibi gayet yerinde. İki oyuncu da ligde ilk sezonlarını yaşıyorlar ve ikisi de beklenenin üzerinde performans sergilediler şu ana kadar. Griffin maçlar esnasındaki harika smaçlarına NBA All-Star haftasonunda bir de smaç yarışması birinciliği ekledi. Hernandez ise Rooney ve Berbatov'un arkasında çok iyi işler çıkardı. Şans bulduğu birçok maçta golünü attı. Takıma hiç yabancılık çekmedi. Özel bir yeteneği olduğunu hepimize gösterdi. İkisi de oyunculuklarını elbette geliştireceklerdir. Bu seneyi liglerinin parlayan yıldızları olarak kapatacakları ise şimdiden ortada.

Ron Artest vs. Joey Barton : Bu eşleştirme hakkında yorum yapmaya bile gerek yok sanırım. İki oyuncunun da saha içi ve dışında o kadar çok olumsuz icraatı bulunuyor ki, say say bitmez. En ufak olayda sinirlenip hınçlarını rakiplerinden çıkarma konusunda ustadırlar. Saha dışında ona buna sataşırlar. Gerekli-gereksiz bir sürü demeçte bulunurlar. En kötüsü de rakip oyuncuları sakatlama konusunda ustalaşmış oyuncular olmaları. Belki o niyeti taşımıyorlar ama sert mücadeleleri yüzünden karşı takımdan birçok oyuncuyu uzun süreli sakatlamışları mevcut. Geekweek'teki arkadaşın bu kıyaslamayı yapmasında başka hiçbir sebep göremedim ben.

Yao Ming vs. Michael Owen : İki ismi de okuyunca yüzde gülümseme yaratan bir eşleştirme daha. Lige ilk geldiklerindeki müthiş performansları sakatlıklar yüzünden öyle sekteye uğradı ki, artık varlıkları bile unutulmaya başladı bu oyuncuların. Owen'ın Liverpool'dan sonraki yılları birkaç maç dışında kayıp denilebilir. Yine de 2009-2010 sezonunun başında geldiği Manchester United'da 25 maçta 11 gol gibi neredeyse yarı yarıya bir oran tutturmuş olması garip geliyor insana. Ming ise NBA'e 2002'de geldi ve ilk yılları gayet başarılıydı bildiğiniz üzere. Fakat son iki-üç senedir içinde olduğu sakatlık dönemi yüzünden kendisini en son ne zaman izledik gerçekten hatırlamıyorum.

Jermaine O'Neal vs. Emile Heskey : Hâlâ bir takımda yer bulduklarına şaşırılması gerektiği, en iyi zamanlarını çoktan yaşadıkları açısından bir kıyaslama yapılmış. Her iki oyuncu da '78 doğumlu ve yıldız dönemleri birkaç sene önce arkalarında kaldı. O'Neal'ın sekiz senelik Indiana Pacers kariyeri epey başarılıydı fakat geçen sezonki Miami Heat, bu sezonki Boston Celtics zamanları korkunç boyutlarda. Celtics'de sezon başında rotasyonda yer alıyordu ama şu yazıyı yazmaya başladığımda Celtics kadrosunda olduğunu unutacak kadar uzun süredir izlemediğimi fark ettim. Sakatlığı olabilir, hatırlamıyorum. Ama dediğimiz gibi, onun zamanı çoktan geçti. Heskey'nin zamanı bana kalırsa Owen gibi Liverpool'dan ayrıldığı zaman bitti. Birmingham ve Wigan'da geçen beş yılın ardından Aston Villa'da kendini bulur belki diyordum ama iki senede sadece sekiz gol attığını görüyoruz. Çok sürmeden emekliliklerini göreceğimiz oyunculardan bence ikisi de.

Manu Ginobili vs. Dimitar Berbatov : Son ve en efsane eşleşme kesinlikle bu. Orijinal yazıda da bahsedildiği gibi iki oyuncu da maç günü harikalar yaratıyor fakat sonra unutturuyorlar kendilerini. Taa ki bir sonraki maça kadar. Ertesi maç geliyor ve bu iki adam çıkıp en iyilerini ortaya koyarak takımlarını sonuca götürüyorlar. Bu döngü hep devam ediyor. Kısacası hak ettikleri değer tam olarak verilmiyor diyebiliriz iki oyuncuya da. Alex Ferguson'ın Berbatov için Tottenham'a ödediği para üç senedir eleştiriliyordu. Hâlâ vardır bu eleştirilerden ancak Bulgar oyuncu bu seneki performansıyla herkesi susturdu doğrusu. Harika bir yıl geçiriyor. Ginobili ise hücumda fazla zorlamaları ve savunmada kendini çok çabuk yere atmasıyla eleştiriliyor yıllardır. O da aslında Berbatov gibi belli bir standartta devam etti yıllardır oyununa ancak bu yıl San Antonio'nun muhteşem ilerleyişinin açık ara başrol oyuncusu. Temmuz'da 34 yaşına girecek bir oyuncu için çok iyi bir iş çıkarıyor. Spurs bu sene şampiyon olmayı başarırsa Arjantinli oyuncuya çok şey borçlu olacak, şanssız bir sakatlık yaşanmadığı sürece tabii. Hoş, Ginobili sakatlanırsa şampiyonluk hayâl olur bu yıl.

Yazıyı bitirmeden son madde ile ilgili biraz daha konuşmak istiyorum. Ferguson'ın Berbatov'u savunduğundan kat kat daha fazla ben Ginobili'yi savunmuşumdur. Lige geldiğinden beri çok fazla özelliği olmamasına rağmen favori oyuncum oldu kendisi. Bu seneki takımın çok da beklenmedik performansında en çok onun payı olması acayip hoşuma gidiyor. Takım yaşlandı epey. Bu sene şampiyon olduk olduk, sonrası zor. Yürüyedur be San Antonio! Go Spurs ulan!

Fragman : Super 8

2011-03-12T22:07:00.000+02:00

"Set in 1979 Ohio, a group of six young children use a Super 8 camera to make their own zombie movie. One night while filming near a remote stretch of railroad tracks, the children witness a truck collide with an oncoming train leading to a catastrophic derailment. Amidst the fire and destruction, something inhuman emerges."

J.J. Abrams'ın uzun zamandır merakla beklenen, konusu bile uzun süre açıklanmayan yeni filmi Super 8'in ilk fragmanı yayınlandı. Bu videoyla da pek belli edilmemiş içerik açıkçası. Super Bowl akşamı yayınlanan tease'de görmüştük zaten raydan çıkan treni ve vagonlardan birinde gizemli bir güç olduğunu. Buna ek olarak altı çocuğun "Super 8" adı verilen kamera ile kendi zombi filmlerini çekmekteyken bu kazaya tanık oldukları belirtilmiş. Baştan beri var olan gizem ortamını korumak için böyle bir fragman yayınlamışlarsa eyvallah, fakat ben pek bir şeye benzetemedim doğrusu filmi. Bilim-kurgu kadar drama yönü de ön plana çıkacak gibi gözüküyor. Bekleyelim bakalım. J.J. Abrams ve Steven Spielberg var sonuçta filmin başında, ne kadar kötü olabilir.

The Last Airbender: Legend of Korra

2011-03-08T19:12:00.000+02:00

Nickelodeon’in 2005-2008 yılları arasında tüm dünyayı etkisi altına alan çizgi filmi Avatar: The Last Airbender‘ın beyaz perde versiyonu başarılı(!) yönetmen Night Shyamalan tarafından katledilse de, animasyonun yaratıcıları geçtiğimiz yazki Comic-Con’da 12 bölümlük yeni bir sezonun müjdesini vermişti. Aang’in Avatarlık döneminden 70 yıl(bazı yerlerde 75 yazıyor) sonrasını konu alacak dizide bir sonraki Avatar olan Korra’nın maceralarını izleyeceğiz. Sezonun/dizinin ismi ise The Last Airbender: Legend of Korra.

Ana karakterimiz Korra, Güney Su Kabilesi’nden isyankâr, tutkulu ve korkusuz bir su bükücü. İzleyeceğimiz dönemde kendisini suyun yanında toprak ve ateş bükmeyi de öğrenmiş fakat henüz hava bükmede ustalaşmamış bir şekilde göreceğiz. Hava bükmeyi öğreneceği kişi ise -buraya dikkat- Aang ve Katara’nın oğlu Tenzin. İkili “Republic City”de artan suç oranlarına ve anti-bükücülüğe karşı mücadele edecek...

[Devamı]

Nolanography

2011-03-05T16:55:00.001+02:00

X-Men: First Class - Character Posters

2011-03-03T08:05:00.001+02:00

[Via]

OSCAR 2011

2011-02-28T19:01:00.001+02:00

En iyi film ve en iyi yönetmen ödülünün The Social Network cephesine gideceğini düşündüğümden ne törenin başına şevkle oturdum, ne de gecenin bitiminde bloga bir şeyler yazma niyetim vardı. Fakat çok daha hak ettiği üzere The King's Speech aday olduğu en önemli kategorileri silip süpürünce, bana da bir şevk geldi ve Oscar sonrası uykusundan uyanır uyanmaz geldim buraya.

Aman aman bir tören kesinlikle olmadı. Çok daha enerjik olmalarını beklediğim James Franco-Anne Hathaway sunucu ikilisi akşamın açılışındaki önceden hazırlanmış parodi dışında çok pasiftiler. Franco'nun yüzünden sempatik gülümsemesi hiç eksik olmasa da çok tedirgin gözüktü bana sürekli. Sahneye, hatta hiçbir yere tam olarak yakıştıramadığım, güzel mi çirkin mi bir türlü karar veremediğim Hathaway ise kendi çapında eğlendi sanki hep. 2009'da Hugh Jackman'ın tek başına ve muhteşem sunduğu Oscar'ın ardından uzun süreler ödül töreni sunucularına burun kıvıracağım galiba ben. Buna ek olarak ne akılda kalıcı teşekkür konuşmaları ne de acayip eğlenceli diyaloglar oldu ödülü veren-tanıttığı adaylar-konuklar arasında.

Törenin başlarında The Fighter ile en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü alan Melissa Leo'nun "mala bağlamış" hâlleri ve konuşmasında ağzından küfür kaçırması unutulmayacaktır. 1960'daki ilk yapımında Spartacus'ü canlandıran 94 yaşındaki veteran oyuncu Kirk Douglas gecede iz bırakan başlıca isimdi yaptığı konuşma ve esprilerle. Banksy'nin ödül alıp almayacağı, alsa da kendini gösterip göstermeyeceği konusu neredeyse hiç açılmadı, nitekim ödülü de alamadı. Sadece Justin Timberlake ödül sunmak için sahneye çıktığında "Ben Banksy'yim" esprisi yaptı bu durumla ilgili olarak. Çoğu ödül de beklendiği gibi dağıtılınca, karşılaşma boyunca sadece birkaç pozisyonda kaleciyle karşı karşıya kalınmış 0-0 biten bir maç gibiydi tören benim için.

Bireysel oyunculuk dallarında favori gösterilen, Golden Globe'da ödülleri evlerine götüren dörtlü beklendiği gibi Oscar'dan da galibiyetle ayrıldı ve yukarıdaki görüntü çıktı ortaya. Colin Firth bu ödüllerde en bâriz olandı bence ve birçoklarınca. Herhangi bir şaşırma emâresi göstermedi zaten adını duyunca. Son yıllarda sürekli göz önünde olan oyunculardan "Tam bir İngiliz beyefendisi" kalıbına bu kadar uyan başka bir adam daha yoktur heralde. Geçtiğimiz yılki adaylığı A Single Man'de de harika performansı vardı. Seviyoruz kendisini. Diğer üç adaylıkta sadece belki bir Helena Bonham Carter sürprizi olabilir diyordum ama Melissa Leo kaptırmadı ödülü. Natalie Portman ve Christian Bale için kısaca şunu söylemek lazım; yıllardır hak ettikleri ödülü yine hak ettikleri bir senede söke söke aldılar.

Christopher Nolan'ın aday bile gösterilmediği en iyi yönetmen dalında -Fincher ağır bassa da- "bari Aronofsky alsın" diyordum. Aronofsky kazanamadı ama Tom Hooper koptu geldi aldı ödülü. Tek ve en büyük sürpriz buydu denilebilir. Teşekkür konuşmasında filmi ona annesinin bulduğunu söylemesi "Ulan ne analar var" dedirtmiştir heralde birçok kişiye. Hooper en iyi yönetmeni alınca ve üstüne en iyi film adayları The King's Speech'de Colin Firth'ün yaptığı konuşma eşliğinde tanıtılınca, o dalın da galibi az çok belli edildi. 12 adaylıkla en çok dalda ismi geçen The King's Speech, en iyi özgün senaryo, en iyi yönetmen ve en iyi erkek oyuncu ödüllerine en iyi filmi de ekleyerek dört önde gelen dalda zafere ulaştı. The King's Speech'e görüntü ve ses dallarındaki dört ödülüyle Inception eşlik etti. Onu da üç ödülle The Social Network izledi. Gecede birden fazla ödül kazanan diğer filmler ise Alice in Wonderland(en iyi sanat yönetmeni, kostüm tasarımı), Toy Story 3(en iyi animasyon, en iyi özgün şarkı) ve The Fighter(en iyi yardımcı erkek ve kadın oyuncul) oldu.

Şöyle bir bakınca; kavgasız, gürültüsüz bir tören ve gayet âdil ödül dağıtımı yapılmış gözüküyor diyebiliriz genel bir özet olarak. Ama bana dokunan durumlar yok değil. "Oscar'ı kim ciddiye alır ya" deyip de hiçbir detayını kaçırmayanlardan biri olarak, daha baştan Christopher Nolan'ın aday gösterilmemesi kesinlikle saçmaydı benim nazarımda. Inception'ın en iyi film için adının bir kere bile geçmemesi o kadar koymadı mesela. The Social Network'ün en iyi filmi alamamasına ne kadar sevinsem de David Fincher daha ne kadar eli boş dönecek Kodak Tiyatrosu'ndan bilmiyorum. Ben utanır oldum adamın adına vallahi. Aronofsky desen, 1-2 film sonra aldı aldı, alamazsa o da Fincher'ın izinden gidecek gibi geliyor bana yıllarca. Son olarak şöyle garip bir durum var; True Grit 10 adaylıkla en fazla aday gösterilen ikinci filmdi fakat elleri boş ayrıldılar geceden. Gerçi Coenler aldı alacaklarını yıllardır, o kadar da umurlarında değildir heralde.

Tüm Kazananlar

Günlerdir taslaklarda Radiohead'in yeni albümüyle ilgili bir yazı duruyor. Yazdım bitti ama yayınlayamadım. Olmadı istediğim gibi. Sildim sonra ve araya Oscar girince de bir şeyler yazma ihtiyacım giderilmiş oldu. Uzun, nasıl gelişeceği ve dönüş tarihi belli olmayan yolculuklara çıkacağım zaman düşüyor çenem sanırım. Görüşmek üzere.

Müzik Video: Radiohead, Bright Eyes, Cut Copy, Moby

2011-02-22T15:05:00.000+02:00

Radiohead - Lotus Flower

Bright Eyes - Shell Games

Cut Copy – Need You Now

Moby - Be The One

Black Widow Gone Wild

2011-02-22T00:58:00.002+02:00

Vintage DC Superhero Posters

2011-02-21T17:15:00.000+02:00

[More]

Minimalist Pokemon Wallpapers

2011-02-19T12:16:00.002+02:00

[Via]

Beşini aldım ben ama sitede 493 pokemonun her biri için ayrı ayrı yapılmış duvar kağıdı var, hepsi de birbirinden nefis. Bakınız.

The Four Properties of Movie Vampires

2011-02-19T11:56:00.000+02:00

[Via]

Müzik Video: James Blake, She & Him, The Veils, Crystal Fighters

2011-02-15T01:06:00.000+02:00

James Blake - The Wilhelm Scream

She & Him - Don't Look Back

The Veils - The Stars Came Out Once The Lights Went Out

Crystal Fighters - At Home

8-Bitscapes

2011-02-12T01:33:00.000+02:00

[Via]

Fragman : X-Men: First Class

2011-02-11T18:03:00.000+02:00

Best Picture Oscar Nominees in Lego Form

2011-02-01T00:42:00.001+02:00

Winter's Bone

True Grit

Toy Story 3

The Fighter

The Social Network

The King's Speech

The Kids Are All Right

Inception

Black Swan

127 Hours

[Via]

127 Hours

2011-01-26T07:34:00.007+02:00

Hakkında hiçbir şey okumadan, sadece başrolünde James Franco'nun oynadığını ve yönetmeninin Danny Boyle olduğunu bilerek izledim 127 Hours'u. İyi ki de öyle yapmışım. Çünkü ilk on dakikanın ardından gidişat beklediğinizin tam aksi yönde değişmesinin yanında, kendinizi git gide olayın içinde öyle bir hissetmeye başlıyorsunuz ki, anlatamam. Muhtemelen adam gibi bir şeyler anlatamayacağım zaten burada. Sırf izleyin demek için yazıyorum diyebilirim bu satırları.

Hem gerçek hikaye, hem de kitap uyarlaması olduğunu bilerek izlemeye başladıysanız ise James Franco'nun solo performans sergileyeceğini az çok tahmin etmişsinizdir. Tek mekan, tek oyuncu. Filmden en iyi yardımcı oyuncu seçilecek olsa, Franco'nun film boyunca kendini çektiği kamerası olurdu heralde. O derece tek kişilik bir performanstı. Şaka bir yana, şöyle söyleyeyim; ne James Franco'ya tam ısınabilmiş biriyim ne de Danny Boyle'u çok severim -Slumdog Millionaire'in fazla abartılmasından olabilir gerçi Boyle antipatim. Trainspotting'e dua etsin-. Film bittiğinde ise onlara olan tüm düşüncelerimi sıfırladım diyebilirim. Bu iki ismi sevenlerin görüşleri ne derece değişmiştir, siz düşünün.

Aron Ralston isminde gerçek bir maceraperesti canlandırıyor Franco -Ralston aynı zamanda filmdeki hikayeyi yaşayan ve bunu kitap hâline getiren isim-. Kimseye haber vermeden her zaman yaptığı doğa gezilerinden birine çıkıyor Ralston ve Utah'daki Blue John Canyon oluyor o haftasonundaki tercihi. Gerek yürüyerek, gerek bisikletiyle dağ tepe demeden aşıyor Ralston. Filmin o ilk on dakikasındaki enerjisine hayran kalıyorsunuz gerçekten Franco'nun. Özellikle yollarını kaybetmiş Megan ve Kristi'yle karşılaşması ve üçlünün geçirdiği dakikalar çok geçmeden sizi filme bağlıyor. Fakat Aron'ın kızlardan ayrılıp kendi yoluna devam etmesinin hemen başlarında her şey değişiyor. Ralston hiç çekinmeden bir kayadan diğerine atlıyorken ayağı kayıyor ve bastığı kayayla birlikte daracık yarığa düşüyor. Onunla birlikte yarığa yuvarlanan kaya, Aron'ın sağ kolunu yarığın duvarına sıkıştırıyor ve her şey burada başlayıp bitiyor. O andan sonra filmin sonuna kadar Ralston'ın elini kayadan kurtarma çabası ve geçen süreçteki yaşadıklarını izliyoruz.

Biyografik bir film olduğu için, bu tarz yapımların konusundan bahsetmek bile büyük spoiler değerinde oluyor. Neredeyse tamamını da anlatmış oldum zaten yukarıdaki paragrafla. Geri kalan ve kelimelerle anlatılmayacak sahneler için filmi izlemenizi öneririm. Saatler, günler geçtikçe Ralston'ın gördüğü halüsinasyonlar, kendi kendine konuşmaları ve iç hesaplaşmaları mutlaka görülmeli. Özellikle sabah yayınlanan radyo programlarından birine davet olmuşçasına kendisiyle söyleşi yapması izleyene acayip dokunuyor. Sıkıştığı kayadan kurtulma sahnesinin etkileyici yönü ise kesinlikle müzik seçimi. Burada da Boyle sanatını konuşturmuş ve insanın içini gıdıklayan bir sahne çekmiş. Tüm bunların yaşanmış, üzerine kitabı yazılmış ve hatta filminin çekilmiş olduğunu düşününce; filmin mutlu bir sonla biteceğini söylemem yanlış olmaz sanıyorum. İzleyin ve görün Ralston'ın hayatında neler olmuş o zamandan sonra.

127 Hours'un -yeni bir film olmasının da etkisiyle- IMDb puanı şimdilik 8.2. Biraz daha düşecektir o tahminen fakat ben rahatlıkla 8(/10) puan veriyorum. Ki izlediğim çoğu yeni filme 6 veya 7 puan veriyorum uzun zamandır. Son dönemde ilgimi çeken ender filmlerden biri demek oluyor bu. Gerçi yazının son kısımlarını yazıya başladığımın on gün sonrasında getirebildim. Vakitsizlik ve üşengeçliğin kombosu çekilmez oluyor gerçekten.

Video Games vs. Real Life

2011-01-19T20:49:00.000+02:00

[More]

68. Altın Küre

2011-01-17T20:16:00.001+02:00

Kazananlar

Değerlendirme

History of Gaming

2011-01-16T16:02:00.002+02:00

History of Gaming from Florian Smolka on Vimeo.

[Via]

EIMIC - Sleepwalking

2011-01-15T17:19:00.000+02:00

How to Jump the Flagpole in Super Mario Bros.

2011-01-14T22:59:00.003+02:00

Sesame Street Fighters

2011-01-14T20:11:00.000+02:00

[Via]

Chris Evans as Captain America / Andrew Garfield as Spider-Man

2011-01-14T14:43:00.000+02:00

3D Street Paintings

2011-01-13T19:06:00.001+02:00

[More]

Movie Posters from a Parallel Universe

2011-01-13T18:39:00.000+02:00

[More]

Han Solo Was In Firefly

2011-01-12T19:45:00.000+02:00

[Via]

3 Minutes

2011-01-11T23:52:00.001+02:00

3 Minutes from Ross Ching on Vimeo.

Vintage Movie Posters

2011-01-10T18:50:00.001+02:00

[More]

Awesome Industrial Design Projects by Igor Chak

2011-01-10T18:30:00.004+02:00

Donkey Kong Wall

Space Invader Couch

[More]

The Kids Are All Right

2011-01-09T17:05:00.003+02:00

-Aylardır bir videodan, birkaç resimden oluşan postlarla geçiştiriyor gibiydim burayı. Oturup uzun uzun yazı yazmak istemememin yanında, görsel materyâllerin tek bir yerde bulunmasını istememdi amacım. Eğleniyorum da açıkçası bu formatla. Kendime çalışıyorum, güzel oluyor. Tabii hiç yazmak istemiyorum demek değil bu. Kişisel veya dizi/sinema/müzik üçlüsüyle ilgili içimden gelen şeyler olsa da yeterli sabır ve şevke sahip değilim sanırım bu aralar, yani uzun süredir. Bu sefer başaracağım ama sanırım. Her ne kadar detaylı ve uzun bir film eleştirisi yazamayacak olsam da.-

Her güne bir film sıkıştırmaya çalıştığım dönemlerden birindeyim yine. Bugünü, ana rollerinde bulunan üç oyuncusundan ikisini sevmediğim The Kids Are All Right'a ayırdım. Okuduğum kadarıyla iyi bir alternatif, vakit geçirmelik film olduğunu düşünüyordum, öyle de çıktı. Ama işte böyle ortalama bütçeli, seyirciyi yormamaya çalışan aile dramalarında bile tatmin edici bir son izleyemeyince film için "eh işte"demekten öteye geçemiyorum.

İki eşcinsel anne tarafından yetiştirilmiş iki kardeşin annelerine yıllar önce sperm bağışında bulunmuş adama, yani biyolojik babalarına ulaşmaları ve ardından gelişen süreç anlatılıyor The Kids Are All Right'ta. Mark Ruffalo'yu restaurant işleterek geçimini sağlayan ve hayatını dilediği gibi yaşayan Paul karakterinde görüyoruz. Julianne Moore, çocuklar için zamanında okulu bırakmış ve devamında yaptığı işlerde bir türlü dikiş tutturamamış Jules'u, Annette Bening mükemmeliyetçi ve kontrolün elinde olmasını seven doktor Nic'i canlandırıyor. Mia Wasikowska(Joni) ve Josh Hutcerson(Laser) ikilisi ise 18 ve 15 yaşlarındaki abla-kardeş rolündeler.

Karakterler özellikleri doğrultusunda bekleneni yansıtıyorlar diyebilirim film boyunca. Kötü anlamda ya da tahmin edilebilirlik açısından söylemiyorum bunu, iyi gösteriyor tüm oyuncular o anın gerektirdiklerini. Çocukların babalarıyla tanışma sürecinde yaşadıkları, kendinden başka kimseden sorumlu olmayan bir adamın git gide birilerine bağlanmaya alışması ve annelerin, düzgün bir adam gibi gözükse de örnek bir ebeveyn olamayacağını düşündükleri bir adamla birden vakit geçirmeye başlayan çocukları için endişelenmesi. Bu geçiş dönemindeki diyaloglar ve yaşananlar o anı hissettirmeyi başarıyor size. Fakat gel gelelim, filmin tamamı elinize bu kadar bilgi verilmesi durumunda senaryoyu kendinizin tamamlayabileceği şekilde gelişiyor.

Belli bir yaşa gelmiş ve tek başına yaşayan adamın hayatının iki çocukla vakit geçirmeye başlamasının sonrasında ne yönde değişeceğini çözmeniz zaman almıyor. Gelişme çağındaki bir erkeğin ihtiyaç duyduğu baba figürünü, sürekli kurallarla ve kısıtlamayla büyümüş genç bir kızın ona istediği rahatlığı sağlayacak bir ebeveyni bulmasının ardından ne gibi farklılıklar göstereceğini de tahmin ediyorsunuz. Buraya yazmam filmin keyfini kaçıracaktır fakat can alıcı bir konu daha var. Onu da sürpriz ve entrika unsuru olarak sundular bize ama inanın ilk olacağını tahmin ettiğim olay oydu diyeyim, siz anlayın.

Son için kısmen iyi, kısmen kötü diyebiliriz. Oldu bittiye getirilmiş bir hâli vardı kanımca. Giriş tamam, gelişme de tamam ama sonuç tam sonlanmıyor. Ya da ben istediğimi tam alamadım. 10 üzerinden 7 puan mâkul gözükse de yarım puan finali benimseyemediğim, yarım puanı da Mia Wasikowska'yı ne kadar naif ve güzel bulup seviyorsam ana karakterlerdeki Mark Ruffalo ve Julianne Moore'a oldum olası ısınamadığım için kırarak 6 puan veriyorum filme. Boş vakti olanlar veya 'atıştırmalık' film arayanlar için geçtiğimiz yılın ideal filmlerinden özetle.

Herobaka’s DC Posters

2011-01-08T16:16:00.002+02:00

[Via]

Gimli Destroys the Ring

2011-01-08T07:38:00.002+02:00

Charlie Brown as Luke Skywalker

2011-01-06T15:44:00.000+02:00

[Via]

Tron: Legacy 8 bit

2011-01-05T14:59:00.000+02:00

Boardwalk Empire VFX Breakdowns of Season 1

2011-01-01T21:23:00.002+02:00

Boardwalk Empire VFX Breakdowns of Season 1 from Brainstorm Digital on Vimeo.

Rubik’s Cube Mosaics

2010-12-30T20:58:00.001+02:00

[More @ walyou]

Superheroes and Villains Try to Out-Emo Vampires

2010-12-30T20:45:00.000+02:00

[Via]

Future First Person Shooter

2010-12-30T12:16:00.000+02:00

Cool Light Paintings

2010-12-27T21:43:00.003+02:00

[More @ buzzfeed]

Müzik Video : Unkle, Mogwai, The Dø

2010-12-23T20:56:00.000+02:00

Unkle - The Runaway (Re-edit)

Mogwai - How to Be a Werewolf

The Dø - Slippery Slope

If We Don't, Remember Me

2010-12-23T00:53:00.003+02:00

“I’m not much of a dancer.”
Pulp Fiction (1994)

“It rubs the lotion on its skin. It does this whenever it is told.”
The Silence of the Lambs (1991)

“Now I see this clearly. My whole life is pointed in one direction. There never has been a choice for me.”
Taxi Driver (1976)

“I’m proud of you, Honey Bunny.”
Pulp Fiction (1994)

“I hope life on Earth is everything you remember it to be.”
Moon (2009)

[If we don't, remember me @ Tumblr]

The Deep - PES

2010-12-22T03:17:00.000+02:00

Every Zombie Death in "The Walking Dead"

2010-12-19T04:34:00.000+02:00

Animated Albums

2010-12-19T00:52:00.000+02:00

[Animated Albums @ Tumblr]

Things Organized Neatly

2010-12-17T19:09:00.000+02:00

[Things Organized Neatly @ Tumblr]

Insert Coin (Machinima)

2010-12-17T10:47:00.000+02:00

Marvel Dinosaurs

2010-12-17T00:41:00.000+02:00

Iron Brontosaurus

Captain Ameritops

HULKasaurus Rex

AnkyloTHORus

PteranoSTORM

Wolveraptor

Stegolossus

Paracyclophus

[Via]

TRON: LEGACY - Daft Punk's "Derezzed"

2010-12-15T22:23:00.000+02:00

Hot Chicks In Batman Shirts

2010-12-15T18:00:00.001+02:00

[Hot Chicks In Batman Shirts @ Tumblr]

Müzik Video : Broken Social Scene, Kings of Leon

2010-12-14T19:08:00.000+02:00

Broken Social Scene - Texico Bitches from departement on Vimeo.

Kings Of Leon - Pyro from StarSurfer on Vimeo.

Lego Black Ops

2010-12-14T07:32:00.001+02:00

Fragman : Thor, Pirates of The Caribbean: On Stranger Tides

2010-12-14T02:35:00.000+02:00

Thor

Pirates of The Caribbean: On Stranger Tides

Inception in Real-Time

2010-12-12T04:47:00.001+02:00

Christopher Nolan’s Dream Layer Map For Inception

2010-12-08T19:18:00.005+02:00

[Via]

If Web Browsers Were Celebrities

2010-12-06T21:30:00.001+02:00

[Via]

Battlestar Galactica's Cast as Simpsons

2010-12-04T16:49:00.000+02:00

[Via]

How to Make Google Translate Beatbox

2010-11-30T17:34:00.000+02:00

1) Go to Google Translate

2) Set the translator to translate German to German

3) Copy + paste the following into the translate box: pv zk pv pv zk pv zk kz zk pv pv pv zk pv zk zk pzk pzk pvzkpkzvpvzk kkkkkk bsch

4) Click “listen”

5) Be amazed :)

For the lazy, just click this link and it’ll be done for you.

[Via]

Müzik Video : Robyn, Darwin Deez

2010-11-30T17:06:00.000+02:00

Robyn - Dancehall Queen

Darwin Deez - DNA

The Original Human Game Performances by Guillaume Reymond

2010-11-29T21:07:00.000+02:00

Pac-Man

Space Invaders

Tetris

Tarantino Vs Nolan

2010-11-29T01:01:00.005+02:00

First Film

Critically Acclaimed Film

Underrated Film
Franchise Film

Kill Bill vol 1 & 2 vs Batman Begins/The Dark Knight

'Taking A Break' Film

Masterpiece

[Via]

Classic Video Game Characters In a Race

2010-11-27T00:09:00.000+02:00

Light Warfare

2010-11-26T19:13:00.000+02:00

Dexter Posters by Ty Mattson

2010-11-26T15:40:00.000+02:00

[Via]

Mario Vs Pac Man

2010-11-24T19:45:00.000+02:00

Super Mario Bros in First Person

2010-11-23T22:51:00.000+02:00

Minimalism Heroes

2010-11-23T20:26:00.001+02:00

Sol baştan : Batman, Robin, Batgirl, Superman, Supergirl, Barbarella, Mighty Mouse Ironman - Captain America, Thor, The Hulk, Cyclops, The Incredibles, Kick Ass - Radioactive man, Fall out boy (milkhouse version), Wonder Woman, The Flash, Captain Atom, Aeon Flux, El santo - Wolverine, Invisible Woman, Human Torch, Professor X, Chapulin Colorado, The Darkness, The Tick - Ben (FF), Hellboy, He-Man, Freakazoid, Silver Surfer, Witchblade,Metamorpho - Spiderman, Mandrake, Mighty Man, Green Lantern, Falcon, Atom Ant, Hancock - The Phantom, Storm (Xmen), Birdman, Aquaman, Iceman, Captain Marvel, Spawn - Space Ghost, Blade, Blue Falcon, Dynomutt, Flash Gordon, Bartman, The Vision (Avengers) - TMNT Raphael, TMNT Leonardo, TMNT Donatello, TMNT Michelangelo, Plastic Man, Duffman, Scarlet Witch - The Punisher, Dare Devil, Hawkman, Black Vulcan, Zorro, Hawk and Dove - Sandman, Hulk Hogan, Gambit, Wonder Twins, Marshal Bravestarr, Electra, Spidergirl.

[Via]

TRON-ified Superheroes

2010-11-23T19:30:00.000+02:00

[Via]

Sokak Savaşa Karşı | Streets Against The War

2010-11-22T21:59:00.002+02:00

Sokak Savaşa Karşı | Streets Against The War from sokak savasakarsi on Vimeo.

Dot.

2010-11-22T15:20:00.001+02:00

The world's smallest stop-motion animation character shot on a Nokia N8.

Müzik Video : Beady Eye, White Lies

2010-11-21T20:27:00.003+02:00

Beady Eye - Bring The Light

White Lies - Bigger Than Us

Minimalist Movie Posters #1

2010-11-21T20:11:00.001+02:00

[Via]

Lego Movie Scenes

2010-11-20T16:16:00.002+02:00

A Clockwork Orange

The Shining

Psycho

Harry Potter

James Bond

[via]

It's a Trap!

2010-11-20T14:01:00.002+02:00

[Via Michael Walton]

[Via Threadless]

[Via obamapacman]

Müzik Video : Klaxons, Arcade Fire

2010-11-19T14:47:00.010+02:00

Klaxons - Twin Flames

Arcade Fire - The Suburbs

Typographic Star Wars

2010-11-18T19:32:00.002+02:00

[Via]

Parkour Motion Reel

2010-10-23T19:55:00.000+03:00

parkour motion reel from saggyarmpit on Vimeo.

** Bundan kelli böyle postlar da yayınlayacağımdır. Ben kadar sıkılanınız vardır belki.

Marty McFly Vs. Marty McFly

2010-10-23T19:19:00.002+03:00

Caprica'nın Daniel Graystone'u Eric Stoltz, Marty McFly karakteri için ilk denenen isimmiş meğer. Şöyle de bir derleme mevcutmuş aşağıda göreceğiniz üzere. Erhan ise bu aralar bir hoşmuş. Çok sıkılıyormuş ama buralara bir şey yazmak içinden gelmiyormuş. Siz de buna çok şaşırmışsınız değil mi. Neyse neyse. Bakınızdır aşağıya.

When Marty First Meets George:

Stoltz

Fox

Welcome to 1955:

Stoltz

Fox

1.21 Jiggawatts!

Stoltz

Fox

"In exactly 7 minutes and 22 seconds!"

Stoltz

Fox

Top 3 : She Wants Revenge

2010-09-30T14:52:00.003+03:00

Başlığa bakmayın. En son yazacağım şey, son aylarımı yiyip bitiren iki gruptan birini övüp şu şu şarkılarını dinleyin demek olacak böyle bir kafadayken. İçimden ne geliyorsa, geldiği ilk anıyla yazacağım bu yazıda ve yazım/noktalama hatalarım hariç hiçbir düzeltme yapmayacağım. Olduğu gibi yayınlayacağım.

Bu geceyi hiç uyumadan geçirdiğimden midir, en sevdiğim dizinin o efsane final bölümünü yıllar sonra bir kere daha izlediğimden midir bilmiyorum ama uzun zamandır böyle okkalı bir hüzün kaplamamıştı vücudumu. En kötü hüzün, kendini iyi hissettiğin dönemde çöken hüzündür bence. Hayatımın genel siktiriboktanlığı dışında son zamanlarda beni rahatsız eden bir şey yok. Daha dün, uzun süredir işitmediğim çok değerli sözler duydum çok sevdiğim birinden. Görüntüde iyi şeyler oluyor ya da olacak. Ama bütün bunlar, balkona çıkıp sırtımı balkon demirlerine dayadığımda başımı geriye doğru yatırıp gökyüzünden başka bir şey görmediğim an, tüm güzel şeyleri unutmamama engel olmuyor hiçbir zaman.

Bir anlık ruhen ve fiziken tamamiyle yalnız olduğun anlar, zihnen yaşadığın en zorlayıcı tecrübeler oluyorlar genelde. O kadar hızlı geçiyor ki düşünceler kafandan, son gördüğün şey o ucu bucağı olmayan gökyüzü olsun isteyebiliyor insan. Bir anlığına gözlerini kapattığında ise o anın en kısa zaman dilimini temsil ettiğinden şüpheleniyorsun. Çünkü gözlerini tekrar açtığında içinden sağlam bir parça götürecek kadar uzun bir süre geçmiş gibi hissediyorsun ve bunun sadece bir 'an'da gerçekleşmiş olduğuna inanasın gelmiyor. İstediğin kadar inanma, balkondan mutfağa geçip kendine üçüncü kez haşlama yaptığın çaydan bir bardak koyduğunda sike sike inanıyorsun. Yine mi inanmadın? Elinde çay bardağı, üzerinde birkaç sene evvelki asi zamanlarından kalma rengi solmuş siyah grup tişörtün ve altında apış arası erimiş baksırın varken babanla geleceğin üzerine sıkıcı bir muhabbet yap bakalım. Gözlerin uykusuzluk ve stresli konuşmanın etkisiyle o kadar acımaya başlıyor ki, Tanrının kusursuz olduğuna bile inanacak raddeye geliyorsun. Daha iyi bir örnek bulamadım nedense ve artist bir kıyaslama oldu. Sevmem aslında ulu orta din konuşmayı.

Uzun zamandır "yeni kayıt"ı tıklamadığımı, paragraf yapabilmek için Wordpress'in aksine enter'a iki defa basmak gerekince fark ettim az önce. Bu üzebiliyor beni mesela. Gülmeyin. Nevresimi ilk seferde boyuna açtığım zaman ne kadar mutlu olduğumu görseniz, siz de üzülürsünüz benimle bu küçük şeyler için. Peki ya bu saçma şeylere sevinip üzülmem mi kötü, yoksa kardeşim istediği bölümü kazanınca yeterince sevinmemem veya annem gecenin bir yarısı acıdan kıvranırken diğer herkes kadar üzülmemem mi kötü? Fazla kurcalamadan hayatta bulunduğum 7890. günü klavyede yazarken rakamların art arda gelmesindeki ahenkle mutlu olayım en iyisi.

Sırasıyla These Things, Broken Promises For Broken Hearts ve Out of Control dinleyeceğim bu arada.

O Gün Çok Sıcaktı

2010-07-06T03:07:00.007+03:00

Sıcaktı. O gün gerçekten çok sıcaktı. Gelmek bilmeyen yaz en çok beni sevindiriyordu oysaki son günlerde. "Haziran bitti, hâlâ yağmur var abi olacak iş değil" tadındaki serzenişlere şampanya patlatarak gülüyordum küçük, ter kokulu, her yerini toz kaplamış odamda. Hem hava güzel olmasına rağmen yağmurlar yüzünden dışarı çıkalım diye tutturanım yoktu, hem de arkadaşlarımın 'sadece yazlığa gidildiğinde takıldığımız kızlar'dan oluşan fotoğraf albümlerine bakmaya başlamamıştım henüz, daha ne olsun. Benden daha fazla keyfi yerinde olan insan muhtemelen Coni Dep'ti o ara, onla da kapışacak kadar afiyetteydim.

Ev nüfusu beşten aşağı düşmese de bu günlerde, odama uğrayan pek olmuyordu. Hatta birçok gelen gidene "Askere gitti bizim oğlan" desin diye takılıyordum annemle. O boyuta gelmişti bu ev ve şehirdeki varlığım. Akşamları ise babamla odada geçiriyordum. Babam da ben gibi kalabalığı sevmez, işten gelir gelmez yanıma kaçardı. Başlarda yalnızlığı kendim seçtiğimi fark etmemiş olacak ki, yalnız hissetmeyeyim diye benle takılıyor sanıyordum. Sonradan çıktı onun da foyası. Apayrı bir yazı konusu bu konuda babama duyduğum hayâl kırıklığı. Velhâsıl; annem, babam ve kardeşimden sonra en fazla gördüğüm kişiler karşı komşularımızdı. Henüz 1,5 yaşında bir kızları olan genç bir çift. Bebeğe de gündüzleri annem bakıyor karı-koca çalıştıkları için. O yüzden hemen her gün görüyordum onları da.

O gün çok sıcaktı. Tamam dedim artık kurtuluş yok, geldi yaz. Baktım şöyle bir belirtiler de tutuyor; tüm gün donla vantilatörün karşısında oturmana rağmen saç köklerinden götüne süzülen terler, Show Tv'nin sürekli Çeşme'den Sibel Can açık hava konseri yayınlaması ve son zamanların trendi olarak hunharca artan sinir bozucu limonata reklamları. Kendimi gündüz sıcağında Hollywood filmlerinin vazgeçilmezlerinden biri olan beyaz fanilası yemek lekeleriyle kaplı, yağlı saçları ve şişman hâliyle etrafa pizza kutuları saçılmış odasında kanepeden bile kalkmayan loserlar gibi hissediyordum. Bir bakıma da öyleydim. Ayrıca uzun zaman sonra evde kimsenin olmamasıyla birlikte yayışların en krallarından birini gerçekleştiriyordum. Taa ki kapı çalınana kadar.

Annemin pazardan aldığı baksırlardan biri vardı üzerimde ve ani hareketlerimde mal meydandaspor kimliğine bürünüyordum. Hemen bir şort aradım yakınımda ama aksi gibi hepsi balkondaki çamaşır ipine yeni dizilmişlerdi kurusunlar diye. Yalnızken -hele de uyuyorsam- Daisy Lowe gelse açmam kapıyı. Kapıya doğru sessizce yürüyerek duyabildiğim kadarıyla çıkan sesleri dinleyeyip ona göre kapıyı açma kararı aldım. İki farklı dişi sesi duyduğumdan emin olduğum an annem ve kız kardeşim gelmiştir, zaten baya oyalandım diyerek çat diye açtım kapıyı. Gelin görün ki 20li yaşların başındaki bir genç adam ve 20li yaşların sonundaki çocuğu henüz kendisini emen bir kadın için yüzyılığın rezillliği niteliğinde bir karşılaşma gerçekleşti.

Kapıyı o kadar hışımla açıp kendimi öne doğru atmasam çok iyi olacaktı doğrusu. Çünkü baksırda bir hareketlenme olduğunu bariz bir şekilde hissetmiştim. Üstümün çıplak olmasını zaten geçtim. Tam kendi rezilliğime yanacakken aynı rayda iki trenin karşılıklı çarpışması boyutunda bir darbe yedim. Kapıyı nasıl olsa annem açar diyerek benim baksırımın boyunda şortuyla ve -buraya dikkat- göğüs kısmında iki küçük daire şeklinde ıslaklık olan, yaka düğmeleri tamamen açık tişörtüyle karşı komşum Melda abla karşımda dikiliyordu. Ne yapacağımızı bilemedik. Ben hemen kapının arkasına doğru yöneldim ve gözlerimi aşağıya devirdim. Bacaklarına bakıyor oldum bu sefer de ama üstteki manzarayı görmemem için "Lütfen bacaklarıma bak" tribine girebilecek konumdaydı Melda abla. O ise iki elini hemen göğsüne doğru götürerek "Şey, annen" diyebildi en fazla. "Yok kimse valla. Onlar geldi sanarak açtım ben de" diyorken her kelimede santim santim kapısına doğru gerilediğini hissediyordum Melda ablanın. "Tamam, sonra gelirim ben o zaman" diye cümlesini bitirdiğinde çoktan kapılarımız kapanmak üzereydi.

Asla dile getirilmeyecek, bir zaman göz göze bile gelinemeyecek kadar tatsız bir anı olarak zihinlerimizde kaldı bu hikaye. Kaldı diyorum çünkü oradan taşınmamıza kadar bu olayın üzerinden üç yıl geçmişti ve her konuşmamızda onun da aklına geliyordu o yirmi saniye, hissediyordum. O gün çok sıcaktı ve bir daha annemin aldığı salkım saçak dolaşmama neden olan pazar baksırlarından giymedim ben.